آرمانگرایی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
(تغییر مسیر از آرمانگرایی)
یک آزمایش ذهنی برای توضیح آرمانگرایی: جهان وجود خارجی ندارد، چرا که می
توان تجربیات جهان عینی را با رایانه شبیه سازی کرده و سیگنال های آن را
به یک مغز فاقد حواس پنج گانه فرستاد، و صاحب مغز هرگز فرق بین جهان مجازی
(سیگنالهای شبیه سازی شده) و جهان عینی را متوجه نشود.
آرمانگرایی یا ایدهآلیسم (به انگلیسی: Idealism) یکی از مفاهیم فلسفهٔ ذهن در فلسفه است.
طرح مسئله اساسی فلسفه رابطه فکر (ذهن) است با هستی (عین). به عبارت دیگر مسئله رابطه آگاهی و هوشیاری انسانی است با جهان مادی ثابت در خارج.
در یگانه انگاری، بر خلاف دوگانه انگاری، فقط و فقط یک شالوده برای جهان هستی در نظر گرفته می شود. یگانه انگاری را میتوان بر دو قسم دانست: ماتریالیسم و آرمانگرایی[۱]. کسانی که معتقدند ماده قبل از پیدایش شعور وجود داشته و شعور نتیجه تکامل طولانی مادهاست ماتریالیستها نام دارند. ماتریالیسم اندیشهها را زائیده و محصول فعالیت مغز انسانی میشمرند.
کسانی که معتقدند شعور مقدم بر ماده و مستقل از مادهاست و به صورت
«عقل محض» یا به صورت «محسوسات و ذهنیات انسان» خالق جهان مادی است ایده
آلیستها نام دارند. آنها اندیشه و شناخت را عامل اولیه و مبداء نخست و
دارای تقدم میشمرند. در حقیقت آرمانگرایان معتقدند که جهان هستی بطور
کامل از نوع ذهنی و یا روحانی است، و جنبه ای ماتریالیستی به هیچ گونه
وجود ندارد.[۲] لذا هر آنچه که در این جهان وجود دارد فقط زاییدهٔ حواس و ذهن است.[۳]
با اینکه فلسفه آرمانگرایی هرگز در میان اکثریت فلاسفه عمومیت و رونق
نیافت، با اینحال این دیدگاه فلسفی هرگز از نظر منطقی منتفی نگردیده است.[۴]
[ویرایش] ریشه های لغوی
برابر اروپایی آرمان یعنی واژه ایده در اصل واژهای است یونانی
و معانی مختلفی دارد. مانند شکل، ظاهر، نمونه و غیره... خود این واژه از
لفظ یونانی دیگری با نام «ایده ئیو» که به معنای دیدن است، مشتق شدهاست.
گاه با ترجمه سادهای ماتریالیستها را مادیون و ایده آلیستها را
آرمان گرایان میخوانند و میگویند که مادیون یعنی کسانی که بدنبال منافع
مادی هستند نظر به مادیات و سود شخصی دارند با حرص و آز به دنبال ثروت و
شهرت میروند. ولی ایده آلیستها یعنی کسانی که نظر به معنویات دارند و به
دنبال آرمانی عالی بوده و خود را وقف ایده و اندیشهای نمودهاند. واضح
است که این گونه ترجمه و تعریف معانی ماتریالیسم و ایده آلیسم نادرست است.
دیدگاه فلسفی که امروز از آن با نام آرمانگرایی یاد می شود اغلب به یک کشیش ایرلندی با نام جرج برکلی نسبت داده می شود.
با اینحال مبانی این فلسفه ریشه های عمیقتری در تاریخ دارد. اول کسی که واژهٔ ایده در فلسفه را بعنوان اصطلاح فلسفی آرمان به کار برد، افلاطون بود که آن را به اعتبار یکی از معانی این واژه یعنی نمونه و مثال، در مورد یک سلسله حقایق مجرد یا همان مثل افلاطونی استعمال نمود.
افلاطون برای هر نوعی از انواع موجودات جهان، یک موجود مجرد عقلانی
قائل بود که افراد محسوس یا همین موجوداتی که در جهان میبینیم، سایه و
نمونه آن موجود و خود آن موجود، نمونه کامل افرادش است. حقیقت هر نوع را
باید در آن موجود یافت.
افلاطون، این موجودات مجرد از ماده را که حقایق عالمند و تنها با سلوک
عقلانی میتوان به آنها رسید، ایده خواند. (مترجمان دوره اسلامی آن را
مثال ترجمه کردهاند.)
باید توجه داشت که وی منکر وجود افراد محسوس نبود، بلکه وجود آنها را
متغیر و فانی میدانست. بر خلاف موجودات جهان محسوس، ایده یا مثال دارای
وجود لایتغیر و باقی است. در میان مسلمانان، پیروان مکتب اشراق به این
ایدههای افلاطونی معتقد بودند.
طبق نظر افلاطون، ما نمیتوانیم به موجودات جهان خارجی علم پیدا کنیم
بلکه تنها آنها را با حواس درک میکنیم. (چرا که میان ادراک و علم تفاوت
وجود دارد. همه حیوانات، ادراک دارند، اما علم ندارند.) علم به چیزی تعلق
میگیرد که کلی و بیرون از زمان و مکان است و آن همان ایده یا موجود مجرد
عقلانی است.
به همین دلیل، شاید بتوان افلاطون را نخستین آرمانگرا خواند. یعنی کسی
که اصالت حقیقی محسوسات و موجودات جهان محسوس را نفی کرده و واقعیت اصلی
را در جای دیگر میجوید. با اینحال برخی فلاسفه همانند لودویگ نوار و شوپنهاور فیلسوف مصری پلوتینوس را اولین آرمانگرا قلمداد کرده اند.
لیکن تا اواخر سده هفدهم، آرمانگرایی تنها به همین مکتب یعنی اعتقاد به
مثل و ایدهها و یا به عبارت دیگر، اعتقاد به حقایق اصلی جهان که مستقل از
ماده و دور از دسترس حواسند، گفته میشد. اما این مکتب به تدریج معانی
مختلفی پیدا کرد و هر مکتب فلسفی این اصطلاح را به معنای خاصی بکار برد.
مثلاً کانت به آرمانگراییای معتقد بود که آن را آرمانگرایی استعلایی نام گذارد.
[ویرایش] مفهوم امروزی
امروزه معنی اصلی و شایع آرمانگرایی این است که:
ایده یعنی تصورات ذهنی (اعم از حسی، خیالی یا عقلی) و آرمانگرایی
یعنی مسلک کسانی که تنها ایده و تصورات ذهنی را واقعی میدانند و به وجود
خارجی جهان خارج و یا به عبارت دیگر به وجود جهان مستقل از ادراک قائل
نیستند.
آرمانگرایان به واقعیتهای خارجی مانند آسمان، زمین، حیوان، اشخاص دیگر
و به طور کلی آن چه با حواس درک شود، اعتقاد وجود خارجی ندارند و همهٔ
جهان را خیال و پندار میدانندو میگویند: ما جز واقعیت وجود خود و یک
رشته پندارهای ذهنی به وجود چیز دیگری در جهان اعتقاد نداریم؛ زیرا آنچه
را که جهان خارج از خود مینامیم، به هیچ وجه نمیتوانیم درک کنیم مگر با
قوه ادراک حواسی خود، و قوه ادراک چیزی بیش از تصورات مختلف در اختیارمان
قرار نمیدهد.
به عبارت دیگر آنها وجود عالم خارج یا این پندارها را صرفاً تولید ذهن
خود میدانند و نظرشان این است که ما فکر میکنیم که واقعیتی به نام درخت
وجود دارد، ولی هرگز نمیدانیم که آیا در خارج از ذهن چنین واقعیتی هست یا
خیر؟
برخی از ایدهآلیستها گام را فراتر نهادند و کلیه واقعیتهای خارجی حتی
وجود خود و علم به هر چیزی را انکار کردند که در یونان قدیم به سوفسطائی یا سوفسیت مشهور شدند.
در واقع آرمانگرایی به معنای اصالت تصور و در مقابل واقعگرایی قرار دارد که به معنای اصالت واقع یا اصالت وجود خارجی موجودات جهان محسوس است و آرمانگرا کسی است که جهان خارج از ذهن را منکر است.
[ویرایش] مشاهیر آرمانگرا
از آرمانگرایان مشهور یونان باستان میتوان به پروتاگوراس و گرگیاس و از آرمانگرایان جدید به بارکلی و شوپنهاور اشاره کرد.
در میان متفکرین تاریخ میتوان به معتقدین به آرمانگرای ذیل نیز نام برد[۵][۶]:
هگل، ادموند هوسرل، هنری برگسون، جان استوارت میل، آلفرد ژول آیر، فرانسیس هربرت بردلی، جوزایا رویس، جاناتان ادواردز، آرتور کولیر، و برتراند راسل.
[ویرایش] کاربرد دیگر
ریشه کلمه ایده آلیسم (آرمان گرایی)، ایده آل به معنای مطلوب کامل است.
به همین جهت ایده آلیست در ادبیات روزمره به فردی اطلاق میگردد که
استانداردهای بسیار بالا دارد در حالی که ممکن است این استاندارد با توجه
به شرایط و یا حقیقت طبیعت و دنیا غیر واقعی یا غیر قابل دسترس باشد. از
این جهت ایده آلیسم متضاد با مفهوم پراگماتیزم یا عمل گرایی میباشد. بنا
به دلایل تاریخی و نمونههای فرهنگی، عدهای بر این عقیدهاند که در مجموع
ایرانیان ملتی آرمان گرا هستند.
علیرضا رفیعی
|
