Woe to the nation that departs from religion to belief, from country lane to city alley, from wisdom to logic.
Woe to the nation that does not weave what it wears, nor plant what it eats, nor press the wine that it drinks.
Woe to the conquered nation that sees the victor's pomp as the perfection of virtue, and in whose eyes the ugliness of the conqueror is beauty.
Woe to the nation that combats injury in its dream but yields to the wrong in its wakefulness.
Woe to the nation that does not raise its voice save in funeral, that shows esteem only at the grave, that waits to rebel until its neck is under the edge of the sword.
Woe to the nation whose politics is subtlety, whose philosophy is jugglery, whose industry is patching.
Woe to the nation that greets a conqueror with fife and drum, then hisses him off to greet another conqueror with trumpet and song.
Woe to the nation whose sage is voiceless, whose champion is blind, whose advocate is a prattler.
Woe to the nation in which each tribe claims to be a nation.
دریغ بر ملتی که از دین روی بر می گرداند و به باور می چسبد، از کوچه باغ های روستایی به کوچه های شهر می رود ، از بصیرت جدا می شود و به منطق می پیوندد.
دریغ بر ملتی که خود نمی بافد آنچه را که می پوشد، خود نمی کارد آنچه را که می خورد، خوذ نمی فشارد شرابی را که می نوشد.
دریغ بر ملت مغلوبی که زرق و برق فاتحان را کمال فضیلت می داند و در نگاه او زشتی فاتح، زیبایی جلوه می کند.
دریغ بر ملتی که در خواب به جنگ زخم ها می رود و در بیداری خود را تسلیم خطا می کند.
دریغ بر ملتی که دم بر نمی آورد مگر هنگامی که در تشییع جنازه گام بر میدارد، خود را نمی ستاید مگر در ویرانه هایش و عصیان نمی کند مگر هنکامی که گردنش زیر لبه شمشیر است.
دریغ بر ملتی که سیاستش زرنگی، فلسفه اش شعبده و صنعتش مونتاژ است.
دریغ بر ملتی که با دهل و شیپور به استقبال اشغالگر کشورش می رود و با هو کردن بدرقه اش می کند، فقط به خاطر این که با شیپور و آواز به استقبال اشغالگری دیگر برود.
دریغ بر ملتی که فرزانگانش خاموش، قهرمانانش کور و وطن پرستانش یاوه گویند.
دریغ بر ملتی که هر یک از اقوامش خود را یک ملت می دانند.
